Er is een juiste manier om een lichaam in elkaar te zetten, en het spel vertelt je niet welke dat is. Dat hoeft ook niet. De score, de afleiders en de gloeiend rode waarschuwingen leren de strategie stilletjes aan iedereen die oplet.
In het Engels geschreven en geredigeerd. Deze Nederlandse versie is met machinevertaling gemaakt; waar precisie ertoe doet, is het Engelse origineel leidend. Lees het origineel in het Engels →
Elk systeem heeft precies één orgaan dat van niets afhankelijk is: het hart, het middenrif, de mond, de zintuiglijke receptoren. Plaats die wortel eerst en hij komt onmiddellijk tot leven; hij heeft geen onvervulde behoeften om rood over te gloeien. Plaats daarna wat alleen van de wortel afhangt, en ook dat licht op zodra het neerkomt. Werk langs de keten naar buiten en je ziet geen enkele keer een gebroken orgaan. Elke tegel die je neerlegt is functioneel op het moment van plaatsing.
Speel in de andere richting en het bord verandert in een veld van rood. Leg eerst de aders neer en ze gloeien gebroken, omdat ze haarvaten nodig hebben; voeg haarvaten toe en nu zijn twee organen gebroken, allebei wachtend op slagaders; en zo verder tot het hart eindelijk arriveert en de hele rij in één bevredigende cascade op levend springt. Beide volgordes voltooien dezelfde puzzel. Slechts één van de twee liegt ooit tegen je over je voortgang, en het spel heeft je stilletjes verteld welke, door überhaupt te kiezen het rood te tekenen.
Het dienblad bevat nooit alleen de organen die je nodig hebt. Naast de vier echte organen van een systeem schuift het spel er twee afleiders bij, geleend uit andere systemen: een maag die losjes in het dienblad van de ademhaling ligt, een brein dat tussen de spijsverteringsonderdelen ronddwaalt. Ze bestaan om één reden: om van het plaatsen een echte keuze te maken in plaats van een eliminatieproces dat uitkomt op één enkele optie. 2
De regel van de engine beschermt je ertegen dat je ze daadwerkelijk installeert. Het juiste slot van een afleider zit in een ander systeem, dus hij kan bij geen enkel slot op het huidige bord passen; probeer er een neer te leggen en de aansluiting weigert hem botweg. Maar die weigering is niet gratis: hij telt als een misplaatsing tegen je score. De afleiders kunnen het bord nooit voor de gek houden. Ze zijn er om jou voor de gek te houden, in de halve seconde voordat je je herinnert dat een hart niets te zoeken heeft in een zenuwstelsel. 2
Het spel telt een misplaatsing telkens wanneer een neerlegging wordt geweigerd, en een neerlegging wordt in precies twee gevallen geweigerd: je probeerde een afleider te installeren die bij een ander systeem hoort, of je legde een echt orgaan in het verkeerde slot (de luchtpijp in het slot voor de gaswisseling, bijvoorbeeld). Een juist orgaan in zijn juiste slot is de enige geaccepteerde zet. Al het andere is een weigering met een prijskaartje. De eindscore van Body Kit is één enkele formule: begin bij een plafond van 8.000, trek vijf punten af voor elke seconde die je nodig hebt, trek honderd punten af voor elke misplaatsing, en laat het resultaat nooit onder een bodem van 200 zakken. Uitgeschreven is dat max(200, 8000 − time×5 − misplaces×100). 1
Lees de twee straffen tegen elkaar af en er rolt een heldere wisselkoers uit. Een misplaatsing kost 100 punten; een seconde op de klok kost er 5. Dus één verkeerde neerlegging is precies twintig seconden nadenken waard. Dat is de hele risicoberekening van het spel in één getal. Het is bijna altijd juist om even te pauzeren, het label van het slot te lezen en zeker te zijn, want zeker zijn kost zelden twintig seconden, en fout zitten kost die altijd. Snelheid telt, maar precisie is hoger geprijsd, en de formule zegt dat hardop. 1
| Run | Tijd | Misplaatsingen | Score |
|---|---|---|---|
| Snel & roekeloos | 70 s | 6 | 7,050 |
| Gestaag & foutloos | 95 s | 0 | 7,525 |
Scores berekend met de eigen scoreformule van het spel. De zorgvuldige run is 25 seconden langzamer maar eindigt 475 punten voor, omdat zes misplaatsingen 600 punten kosten en die 25 seconden slechts 125. 1
De ontwerpkeuze die dit alles vormgeeft, is dat Body Kit weigert falen te verbergen. Een verkeerd slot wordt ter plekke afgewezen met een flits. Een juist maar niet-ondersteund orgaan faalt niet stilletjes aan het eind: het gloeit nu rood en drukt de naam af van wat het mist: needs Diaphragm (heeft middenrif nodig). Het bord is een live diagram van gevolgen, bijgewerkt bij elke afzonderlijke neerlegging. 1
Het was makkelijker geweest om het tegenovergestelde te bouwen. Accepteer elke plaatsing, houd de telling privé en onthul pas een geslaagd-of-gezakt-oordeel wanneer de laatste tegel neerkomt. Die versie is speelbaar, maar leert je onderweg niets: een fout in de tweede zet blijft onzichtbaar tot het einde, losgekoppeld van de handeling die haar veroorzaakte. Door de breuk zichtbaar te maken op het moment dat hij ontstaat, naast het orgaan dat hem veroorzaakte, koppelt Body Kit elke fout aan haar oorzaak terwijl die oorzaak nog vers in je hand ligt.
Een spel kan je fouten verbergen en je aan het eind beoordelen, of ze tonen op het moment dat je ze maakt. Alleen de tweede soort leert je ooit iets.
Zet de vier keuzes bij elkaar, een optimum dat bij de wortel begint, afleiders die aandacht eisen, een score die zorgvuldigheid hoger prijst dan haast, en falen dat zichtbaar en onmiddellijk wordt weergegeven, en er ontstaat een leermachine die nooit één keer een preek houdt. Niemand vertelt je dat de longen het middenrif nodig hebben. Je leert het omdat een long die je op zichzelf plaatste rood gloeide en dat zei, en omdat de run die de afhankelijkheid respecteerde hoger scoorde dan de run die ertegen vocht. De regel komt binnen via je vingers, niet via een tutorial. 2
Dit is de stille ambitie achter het hele ontwerp. De afhankelijkheidsketens zijn, zoals de bron opmerkt, "opzettelijk pedagogisch betekenisvol": de bloedsomloop heeft een gesloten kringloop nodig, de longen hebben hun spier nodig, de spijsvertering verloopt stap voor stap. 2 Een speler die puur op score optimaliseert, vanaf de wortel bouwt, afleiders ontwijkt, slordige neerleggingen weigert, repeteert, zonder dat daar ooit om gevraagd is, de werkelijke architectuur van het menselijk lichaam. De beste manier om te winnen blijkt hetzelfde te zijn als begrijpen hoe een lichaam in elkaar zit. Die overeenstemming, tussen de winnende zet en het ware feit, is het hele spel.