Bemiddel in een impasse tussen twee mensen en vind de enige deal die beiden tevredenstelt: een overwinning voor slechts één partij kost je het level.
Bij elk geschil worden twee partijen genoemd, wat ieder wil, en een lijst met mogelijke oplossingen. Kies een oplossing en de meters laten zien hoe tevreden elke partij zou zijn. Alleen een echt compromis dat beide boven de drempel tilt, telt als een overwinning, en een eerlijker evenwicht levert meer sterren op.
Twee huisgenoten botsen de hele winter over de thermostaat. Priya wil het warm en gezellig in huis; Marco wil lage rekeningen en koele lucht. Elk geschil hanteert dezelfde grens: een deal telt alleen als beide partijen boven de 50 uitkomen.
Er liggen vijf aanbiedingen op tafel. De verwarming de hele dag op 24 °C zetten bevalt Priya (95), maar laat Marco op 20 staan, en de verwarming uitzetten is dezelfde fout andersom (15 en 92). Elke ochtend een munt opgooien voelt eerlijk, maar laat beiden net onder de grens (45 en 44), dus ook dat mislukt. Twee aanbiedingen halen de grens. Een koel huis plus een budget voor warme dekens scoort 60 voor Priya en 74 voor Marco, en de thermostaat op 20 °C met een eerlijke verdeling van de rekening scoort 68 en 66.
Beide zijn win-winoplossingen, maar het spel beoordeelt een deal naar de minst tevreden partij. De ondergrens van de dekendeal is 60; die van de 20 °C-deal is 66, de beste die er is, dus die levert alle drie de sterren op en de dekendeal twee. Beide deals tellen op tot dezelfde 134 punten; wat ze onderscheidt, is hoe gelijkmatig de punten verdeeld zijn.
Bridge It is een onderhandelingspuzzel over het vinden van compromissen die wederzijds voordeel opleveren.
Een oplossing kiezen en twee tevredenheidsmeters volgen, waarbij alleen een echt compromis slaagt, is conflictoplossing als zoektocht naar gezamenlijke winst.
Eerst kwam de wiskunde. Als promovendus in Princeton formuleerde John Nash het onderhandelingsprobleem: twee partijen kunnen een winst delen die ze samen creëren, maar op welke verdeling moeten ze uitkomen? Zijn antwoord en de concurrerende antwoorden worden bestudeerd als coöperatief onderhandelen. Bridge It scoort met een van die alternatieven, de door Ehud Kalai geïntroduceerde egalitaire onderhandelingsoplossing, die een deal rangschikt naar de tevredenheid van de partij die er het slechtst aan toe is. Kalai merkte op hoe dicht die ligt bij de ideeën van John Rawls, die betoogde dat mensen die vanuit de oorspronkelijke positie principes kiezen, precies deze maximin-regel zouden aannemen.
De praktische kant kwam van het Harvard Negotiation Project. In Excellent onderhandelen (1981) betoogden Roger Fisher en William Ury dat onderhandelaars zich op belangen moeten richten, niet op standpunten: op wat elke partij werkelijk nodig heeft, in plaats van op wat ze eerst eist. Dat is de vaardigheid die elk geschil hier beloont. De meeste impasses hebben een voor de hand liggend antwoord dat één kant volledig tevredenstelt, en de betere optie zit meestal verstopt in wat de twee partijen nodig hebben in plaats van in wat ze vroegen.
Eisen dat beide partijen tevreden zijn, is de eigen beperking van het spel. Die sluit de makkelijke antwoorden uit die één kant alles geven.
Bridge It is een origineel, gratis browserspel gemaakt voor PlayPendium: tien alledaagse impasses, vijf per ronde, van een thermostaatoorlog tot een gedeelde strook tuin, elk met één eerlijkste deal om te vinden. Het moet niet worden verward met Bridg-It, het potlood-en-papierverbindingsspel van David Gale uit de late jaren 1950, een versie van het Shannon-schakelspel waarin twee spelers erom wedijveren als eerste tegenoverliggende zijden van een rooster te verbinden.